Το ενδιαφέρον που παρουσιάζει η πολιτική για την τέχνη έγκειται στην ίδια τη φύση της τέχνης. Ας θυμηθούμε εδώ, με λίγα λόγια, ότι ένα έργο τέχνης είναι ένα σύνολο εκφραστικών σημείων, το οποίο, αν και είναι αισθητικής τάξης, ανήκει στον κόσμο της επικοινωνίας. Το έργο μεταφέρει ιδέες μέσω των λέξεων αλλά και μέσω των σχημάτων που εφευρίσκει και που εκθέτει. Αποτελεί αντικείμενο επιθυμίας, σφετερισμού, και κάθε είδους πιθανού ελέγχου επειδή «δεν υπάρχει πρόβλημα του οποίου το έργο τέχνης να μην αποτελεί την επαρκή λύση». Αυτές οι ιδιότητες γοήτευσαν τους ισχυρούς ανθρώπους όλων των εποχών, μέχρι του σημείου η τέχνη να γίνει ένα πολιτικό διακύβευμα. (...)

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]