Η Άρια ντα κάπο, σαν την ομώνυμη φόρμα του Μπαρόκ, εκτυλίσσεται σε τρία μέρη. Αρχίζει μ’ ένα πολυεθνικό πλήθος φοιτητών σε κάποιο κονσερβατουάρ του εξωτερικού, συνεχίζει ισορροπώντας μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας και καταλήγει στο παρελθόν. Ενδιάμεσα ο χρόνος που περνά, οι άνθρωποι που συναντιούνται και χάνονται ή δεν μπορούν πια να συναντηθούν: σύνθετες του 18ου αιώνα και ποπ τραγουδίστριες του ’60 δίπλα στους σύγχρονους ήρωες, πριμαντόνες πού κάποτε μεσουρανούσαν, ενώ ημέρα δεν είναι πια παρά ένα μικρό λήμμα στα εξειδικευμένα λεξικά· όμως, πέρα και πάνω απ’ όλα αυτά, η μουσική, η καλύτερη πλευρά όλων τους, ο πιο καταστροφικός τους έρωτας.
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
