Ενώ φαίνεται ότι η χώρα μας είναι το μέρος που γεννήθηκε ο διάλογος, είναι μάλλον βέβαιο ότι σ` αυτόν τον τόπο ελάχιστα ευημερεί και ακμάζει. Συνήθεις παράλληλοι μονόλογοι από τους έχοντες και κατέχοντες τη δυνατότητα να εκφέρουν λόγο, χωρίς ούτε καν να υπάρχει η διάθεση να ακουστεί η άποψη του άλλου και πολύ περισσότερο να συζητηθεί και να ληφθεί υπ` όψιν. Η συμπεριφορά αυτή είναι το φυσικό επακόλουθο της εγωκεντρικής διαμόρφωσης της ανθρώπινης προσωπικότητας που επικρατεί στη σύγχρονη κοινωνία μας. Δεν υπάρχει όμως αμφιβολία ότι η κατάσταση αυτή γίνεται ανεκτή με δυσφορία από τον μέσο πολίτη αυτής της χώρας ο οποίος επιζητεί και επικροτεί τρόπους βελτίωσης αυτής της κατάστασης. Ο πανικός που προκάλεσε η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με τον ίλιγγο που δημιουργεί η τεράστια πρόοδος της ψηφιακής τεχνολογίας οδήγησε στην εσφαλμένη κατά τη γνώμη μου άποψη για το επερχόμενο τέλος του έντυπου λόγου. Ό,τι και αν συμβεί είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι θα εξαφανιστούν τα βιβλία και οι εφημερίδες. Οι τελευταίες φαίνεται ότι έχουν πάρει το μήνυμα της ανάγκης υπάρξεως του διαλόγου όχι μόνον ως βασικού στοιχείου της ανθρώπινης επικοινωνίας αλλά και ως πρόσφορου μέσου για το στρογγύλεμα των γωνιών και των αιχμών των απόψεων και προτάσεων που αφορούν την «εν κοινωνία» διαβίωση των ανθρώπων. Μια τέτοια προσπάθεια έρχεται να υπηρετήσει και το βιβλίο αυτό.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]