Γυρνάς, με αφορμή μια πρόσκληση σε γάμο, μετά από μια ζωή αθέλητης ξενιτιάς, στο χωριό που γεννήθηκες κι ανδρώθηκαν οι δικοί σου και νιώθεις να βγαίνουν στην επιφάνεια και να σε πλημμυρίζουν άγνωστα συναισθήματα, που ως εκείνη τη στιγμή ήταν θαμμένα στο πίσω κομμάτι του μυαλού σου.
Η εκκλησίτσα, εκείνο το κοιμητήρι, γεμάτο με άγνωστα ονόματα μα κι ορισμένα που ξεπροβάλλουν αχνά από τις παιδικές αποθήκες, το σπίτι αυτό που δεν το έζησες αλλά που νιώθεις πως ξέρεις την κάθε σπιθαμή του, οπωσδήποτε επηρεασμένος από τη δράση των γονιδίων των δικών σου, αλλά προπαντός η ζεστασιά αυτωνών των σπουδαίων ανθρώπων, των συγχωριανών, σε βάζει σε περιπέτειες...
Έξω από κάποια σκόρπια ποιήματα, σκιρτήματα της νιότης, δεν είχες ποτέ αποτολμήσει να ασχοληθείς με το γραπτό λόγο και να, τώρα, από το πουθενά θέλεις να μάθει ο κόσμος αυτά που εσύ στερήθηκες και μ` αγάπη περισσή θέλεις να τα γνωρίσουν...

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]