(. . .) Αποστασιοποιούμενοι από τα περιγραφικά-εξωτερικά στοιχεία του κειμένου, διακρίνουμε σε αυτό δυο βασικές εστίες συνεχούς προβληματισμού του συγγραφέα, απεικόνιση της οντολογικής θεώρησης του κόσμου και των μαθηματικών. Η πρώτη έχει να κάνει με τους στόχους, το γίγνεσθαι του σημερινού πανεπιστημίου, τη φοιτητική παρουσία και συμμετοχή, τι, πώς και γιατί μαθαίνουμε, αυτά που μαθαίνουμε. Στην εξέλιξη του πράγματος, αγγίζει την παρουσία του δασκάλου στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Το κυρίαρχο στοιχείο είναι η «ουδετερότητα» και «καθαρότητα» της επιστήμης. (. . .) Η δεύτερη εστία προβληματισμού έχει να κάνει με το αναγεννησιακό πνεύμα της αποδέσμευσης από την επιβολή της αρχαίας ελληνικής κουλτούρας, κάτι που όλοι, ίσως καθυστερημένα, βιώνουμε. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]