Σαράντα χρόνια άγραυλοι φρυκτωροί στα αναπεπταμένα και τιμημένα πεδία της παιδείας -ομόηχα και ομόστιχα- στις αστρογείτονες κορυφές της παιδευτικής μέριμνας, της παιδαγωγικής αγάπης. Μακρύς, δύσκολος και επίπονος δόλιχος με υψηλή στόχευση την πραγμάτωση του πλατωνικού ιδεώδους της αγωγής: «Περιαγωγή της ψυχής εις τον φανόν εκ του σκοτώδους. . .». Τούτη δω η γραφή δεν έχει αξιώσεις σπουδαιοφάνειας ή γεγαυρωμένης σοφίας. Απλά και αψιμυθίωτα επισημαίνει τα ταπεινά βήματα μιας ευλαβικής προσπέλασης στον ιερό της παιδείας χώρο. Αυτά τα κείμενα είναι μέρος από τη συνολική προσπάθεια που συντελείται έξω από τους χώρους της διδασκαλίας. Φυσικά, δεν παύουν να συγκροτούν το παιδευτικό περίπνευμα, μαζί βέβαια με τη συμβολή άξιων συναδέλφων και -κυρίως και καιρίως- με σημείο αναφοράς των μαθητών μας την προκοπή. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]