Στον πρόλογο του βιβλίου, αλλά και σε πολλά σημεία μέσα στο κείμενο, ο συγγραφέας επισημαίνει ότι «δεν γράφω ιστορία», αλλά απλώς αναφέρεται στις εξελίξεις στην Ελλάδα, αλλά και γενικότερα στον κόσμο, την περίοδο 1925 έως 2000, όπως αυτός τις έζησε και τις κατανόησε τότε. Ιδιαίτερα αναφέρεται στα γεγονότα του μεγαλειώδους εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα 1940 - 1944, στα γεγονότα του εμφυλίου πολέμου 1946 - 1949 και στις εξελίξεις μέχρι το 1974, αλλά και στη δικτατορία του 1967 - 1974 και στις σχέσεις του με το ΚΚΕ και με τη Σοβιετική Εμπορική Αποστολή. Αναφέρει πώς αντιμετώπισε τότε και έκρινε τα γεγονότα αυτά και στη συνέχεια, αναφέρεται στις εξελίξεις της περιόδου 1974- 2000. Ο συγγραφέας είναι ένας από τους ελάχιστους επιζώντες της εποχής των μεγάλων αγώνων του 1940 - 1949 (και των μετέπειτα εξελίξεων) που έζησε τα γεγονότα εκείνης της εποχής σε άμεση επαφή και σε στενή συνεργασία με την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΑΜ. Ήταν παρών και παρακολούθησε τις σημαντικότερες συνελεύσεις και Ολομέλειες της ΚΕ του ΚΚΕ, που καθόρισαν την πορεία των αγώνων (2η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του 1942, Ολομέλεια για τη διάλυση της Γ` Διεθνούς, Ολομέλεια Ιανουαρίου 1944, που αποφάσισε την ίδρυση της ΠΕΕΑ). Έτσι η μαρτυρία του έχει ιδιαίτερη βαρύτητα. Στο δεύτερο μέρος του βιβλίου, ο συγγραφέας (με προσφυγή σε πολλά ιστορικά ντοκουμέντα που μόλις πρόσφατα έγιναν γνωστά) αναφέρεται στο πώς βλέπει και πώς κρίνει τώρα, ύστερα από 50 χρόνια, τα γεγονότα και τις εξελίξεις στην Ελλάδα της ιστορικής περιόδου 1940 - 1956 και πώς κρίνει τη δράση του ΚΚΕ από το 1931 μέχρι σήμερα και δίνει τη δική του ερμηνεία στο πώς και γιατί το ΚΚΕ και το ΕΑΜ οδηγήθηκαν στις συμφωνίες του Λιβάνου, της Καζέρτας και της Βάρκιζας. Πώς και γιατί έγινε ο «Δεκέμβρης του 1944», πώς και γιατί έγινε ο εμφύλιος πόλεμος του 1946 -1949, που αναπόφευκτα οδηγούσε στην ήττα, στην καταστροφή και στην περιθωριοποίηση του ΚΚΕ.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]