Το έναυσμα για τη μελέτη αυτή δόθηκε από την καθημερινή ζωή. Σιγά σιγά συνειδητοποίησα πόσο βαθιά είχαν ριζώσει και πόση έκταση είχαν πάρει απόψεις που απαξίωναν τον αλτρουισμό που τον θεωρούσαν ως πρακτική των αφελών, των περιορισμένων πνευματικά και των καθυστερημένων κοινωνικά. (. . .) Παράλληλα, διαπίστωσα ότι στον τομέα αυτό η βιβλιογραφία στην ελληνική ήταν πενιχρή έως ανύπαρκτη. Τέλος, θέλησα να απαντήσω με μεγαλύτερη υπευθυνότητα και σαφήνεια στα εξής ερωτήματα. Είναι στάση και πρακτική που αξίζει και πρέπει να καλλιεργηθεί σήμερα ο αλτρουισμός; Ποιο το όφελος στην προκείμενη περίπτωση και για ποιους; Μήπως με την έμφαση στην καλλιέργεια τέτοιων τάσεων ετοιμάζουμε θύματα για τους επιτήδειους; Μήπως πρόκειται για πρακτική του παρελθόντος που στα σημερινά δεδομένα αποδεικνύεται αναχρονιστική ή δυσλειτουργική και επιζήμια; Και για το αύριο; Θα μπορούσε να έχει θέση στις κοινωνίες του μέλλοντος;

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]