`Πλησίαζαν μεσάνυχτα. Η Άλκηστη επέστρεψε στο παλάτι και πέρασε απ` τον παιδικό κοιτώνα. Τα δυο της παιδιά κοιμούνταν ήσυχα. Το ίδιο και η παραμάνα τους, η Εστίδα, στο μικρό παράπλευρο δώμα. Μπήκε στη βασιλική κάμαρα και έβγαλε το κόκκινο πέπλο της. Στάθηκε στο παράθυρο και κοίταξε τον ξάστερο ουρανό. Ένιωσε πως βρισκόταν μπροστά στη σημαντικότερη στιγμή του πεπρωμένου της. Στη γραμμένη μοίρα αυτής της ζωής που κανείς δεν μπορεί να αποφύγει. . . `Άδμητε! Είμαι κοντά σου. Δε θα αφήσω να πάθεις κακό. Άδμητε!` ψιθύρισε κοιτάζοντας τον αστερισμό των Υάδων. Σκέφτηκε πόσο στ` αλήθεια άλλαξε τη ζωή της. Μαζί του άρχισε πάλι να ζει. Ή, μάλλον, τότε άρχισε να ζει. . .`

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]