. . . Η σημερινή κοινωνία δεν ψάχνεται πέρα από το εφήμερο και το προσωπικό, δεν συζητάει πέρα από το επιφανειακό, δεν αντιδρά παρά μόνο υστερικά - υστερικά με όλη τη σημασία της λέξης, δηλαδή βραχύβια, σπασμωδικά, πανικόβλητα και πολλές φορές άνευ λόγου -, ενώ αντιθέτως ανέχεται σχεδόν τα πάντα, δίχως όρια, βάζει στο ίδιο τσουβάλι αξίες και αθλιότητες, ισοπεδώνει με απίθανη ευκολία ανθρώπους και συμπεριφορές, δείχνει να μην αγωνιά για το πού πάει συλλογικά. Είναι χιλιοειπωμένο, αλλά νομίζω πέρα για πέρα αληθινό. Το «εγώ» έχει αντικαταστήσει το «εμείς». Για να μην παρεξηγηθώ. Όχι ότι δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, άτομα και ομάδες που ασφυκτιούν μέσα σε αυτό το γκρίζο περιβάλλον, που αγωνιούν και αγωνίζονται για να γίνει η ζωή μας πιο ανθρώπινη, πιο γλυκιά, πιο γήινη. Απλώς για όλους αυτούς, σπανίως θα βρεθούν λίγα δευτερόλεπτα ή λίγες αράδες στη συντριπτική πλειοψηφία των ελληνικών μίντια. . . (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]