Η μελέτη μας αυτή αποσκοπεί στην προσέγγιση και τη σύνθεση σε ενιαία συγκροτημένη μορφή του κριτικού λόγου που διατυπώθηκε γύρω από την ποίηση των Λυρικών (1811) του Αθανάσιου Χριστόπουλου κατά το χρονικό διάστημα 1811-2001. Για την επίτευξη του προορισμένου στόχου, την προσέγγιση δηλαδή της πρόσληψης της ποίησης των Λυρικών, διερευνήθηκε το ιστορικό, ιδεολογικό και λογοτεχνικό πλαίσιο του τελευταίου τέταρτου του 18ου αιώνα, καθώς και η πρώτη δεκαετία του 19ου αι. κατά την οποία εκδίδονται τα Λυρικά ποιήματα. Πρόκειται για την ιστορική περίοδο που χαρακτηρίζεται από την ακμή του νεοελληνικού διαφωτισμού, που προϋποθέτει την επαφή με την Ευρώπη, και συνοδεύεται από τη μετακένωση των ευρωπαϊκών ιδεών στον ελληνικό κόσμο των παροικιών και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Το βιβλίο αρθρώνεται σε δύο μέρη: ένα πρώτο εισαγωγικό και ένα δεύτερο της κριτικής υποδοχής της ποίησης των Λυρικών καθαυτής. Στο εισαγωγικό μέρος εντάσσεται ένα πρώτο κεφάλαιο όπου εξετάζονται οι εξελίξεις και οι τάσεις που σημειώθηκαν στα χρόνια του νεοελληνικού διαφωτισμού στην ελληνική κοινωνία και ένα δεύτερο κεφάλαιο με τα σημαντικότερα θέματα της νεοελληνικής κριτικής από τη γέννηση της ως γλωσσικό πρόβλημα μέχρι σήμερα με τις ποικίλες εκφάνσεις της. Το δεύτερο, εκτενέστερο μέρος, συγκροτείται από πέντε κεφάλαια και περιλαμβάνει κατεξοχήν την κριτική υποδοχή της ποίησης των Λυρικών από την πρώτη τους έκδοση (1811) μέχρι σήμερα. (?)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]