Η μάχη της πείνας τον πολιτικών εξόριστων στον Άη Στράτη, το χειμώνα του 1941-1942, αποτελεί ένα άγνωστο στο ευρύ κοινό γεγονός, όπως τέτοια υπάρχουν αμέτρητα στην ιστορία του κομμουνιστικού και εργατικού κινήματος, ιδιαίτερα στην περίοδο του Β` Παγκόσμιου Πολέμου.
Η μάχη αυτή είναι ένα από τα πολλά γεγονότα που δείχνουν ότι η ταξική πάλη δεν σταμάτησε ούτε στιγμή και σε συνθήκες ξένης κατοχής.
Όλοι εξόριστοι του Άη Στράτη ήταν εκτοπισμένοι από το ελληνικό αστικό κράτος κατά την περίοδο της δικτατορίας της 4ης Αυγούστου και αρκετοί νωρίτερα. Όπως και χιλιάδες άλλοι κομμουνιστές πολιτικοί κρατούμενοι, όχι μόνο δεν αφέθηκαν ελεύθεροι κατά την εισβολή των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, αλλά παραδόθηκαν δέσμιοι στις κατοχικές αρχές που συνέχισαν την κράτησή τους σε συνεργασία με τον ελληνικό κρατικό μηχανισμό.
Το χειμώνα του 1941-1942 πείνα και θανάτους από την πείνα γνώρισε όλη η χώρα - κυρίως η Αθήνα- και οι πολιτικοί κρατούμενοι- όπως οι φυλακισμένοι στην Ακροναυπλία, οι εξόριστοι της Ανάφης και αλλού.
Στον Άη Στράτη, όπως αναδεικνύεται, δεν υπήρχε έλλειψη τροφίμων, αφού οι ίδιοι οι εξόριστοι εκείνη τη χρονιά, όπως και τις προηγούμενες, είχαν παράγει τρόφιμα σε επάρκεια με δικά τους μέσα.
Η πείνα και οι δεκάδες θάνατοι υπήρξαν αποτέλεσμα ενός οργανωμένου βασανιστηρίου στο οποίο οι εναπομείνασες ελληνικές κρατικές αρχές (χωροφυλακή, Ασφάλεια) υπέβαλαν τους πολιτικούς κρατούμενους -υποχρεωτική ασιτία- προκειμένου να υπογράψουν `δηλώσεις μετανοίας`, δηλαδή να αποκηρύξουν το ΚΚΕ.
Οι πολιτικοί κρατούμενοι τελικά βγήκαν νικητές, αφήνοντας πίσω ηρωικούς νεκρούς που πέθαναν από την καταναγκαστική ασιτία ή πυροβολήθηκαν στην προσπάθειά τους να μαζέψουν λίγα χόρτα, αλλά δεν υποχώρησαν -δεν υπέγραψαν τις `δηλώσεις μετανοίας`.
Ο συγγραφέας του βιβλίου έζησε άμεσα τα γεγονότα και το βιβλίο του αποτελεί αυθεντικό ντοκουμέντο που αποτυπώνει τη σκληρή σύγκρουση. Όπως αναφέρει και ο ίδιος, για επιμέρους θέματα υπάρχουν και διαφορετικές εκτιμήσεις άλλων αγωνιστών που έζησαν αυτά τα γεγονότα. Η προσωπική κρίση του συγγραφέα -πράγμα φυσικό- δε μειώνει την αξία του βιβλίου ως ντοκουμέντου.
