Το Αδιαπέραστο Φως είναι μελέτη θανάτου. Αλλά με τρόπο λιγότερο υποκειμενικό, δηλαδή με την προέλαση του προσωπικού αισθήματος προς τη μεταφυσική διάσταση του θέματος. Επίσης, ο ποιητής κάνει εδώ κάτι που δεν έχει προηγούμενο στην ελληνική ποίηση: συναντά τον στοχασμό, πάνω σε κάτι τόσο υπερχονικό όσο ο θάνατος, με την Ιστορία. Τα ιστορικά πρόσωπα που εμφανίζονται δεν είναι προσωπεία ιδεών, αλλά περιπτώσεις όπου το ιστορικό γίγνεσθαι συναντάει το μεταφυσικό «είναι» μέσα στο δράμα μιας προσωπικότητας.
