«Ο Θεός είναι που χαρίζει το ταλέντο, αλλά όχι δίχως το χέρι του ανθρώπου: Δεν θα μπορούσε να κατασκευάσει τα βιολιά του Αντόνιο Στραντιβάρι, χωρίς τον Αντόνιο». (Τζωρτζ Έλιοτ)

Ο Αντόνιο Στραντιβάρι πέρασε σχεδόν ολόκληρη τη ζωή του στην Κρεμόνα. Παντρεύτηκε δυο φορές, έκανε επτά παιδιά, εργάστηκε ως και μετά τα ενενήντα του, και κατασκεύασε πάνω από χίλια βιολιά, βιολοντσέλα και βιόλες. Διακόσια πενήντα χρόνια μετά τον θάνατό του, σώζονται περίπου τα εξακόσια από αυτά, και είναι τα πιο ακριβά βιολιά στον κόσμο. Οι μεγάλοι ερμηνευτές τα λατρεύουν, όταν πουλιούνται αποφέρουν τεράστια ποσά, ενώ η ηχητική χροιά και η ομορφιά τους έχουν γίνει θρύλος. Κάθε μεταγενέστερος οργανοποιός έχει προσπαθήσει να τα φτάσει. Ουδείς το κατάφερε.
Στη γοητευτική και διαφωτιστική του εξιστόρηση, ο Τόμπυ Φέημπερ ερευνά αυτό το μυστήριο, συνδέοντας τη ζωή του Στραντιβάριους με έξι από τα σημαντικότερα όργανά του και παρακολουθώντας την πορεία τους καθώς αγοράζονται και πωλούνται, παίζονται ή γίνονται συλλεκτικά αντικείμενα μέσα από τους αιώνες.
Είναι μια ιστορία αγάπης και απογοήτευσης, προσεχτικών πλαστογραφιών και ανήθικων εμπόρων, μια ιστορία αξεπέραστων ταλέντων και αψήφιστης γενναιοδωρίας, πάθους, και δόξας. Τελικά, είναι η ιστορία του πώς η δεξιοτεχνία και η επιμονή οδήγησαν έναν άνθρωπο να αναζητήσει, και κάποιες φορές να φθάσει, στην τελειότητα.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]