Η Ελευθερία Αγγελάκη και ο Βαγγέλης Ταμβάκος αποπνέουν μια ειδυλλιακή εικόνα αρμονικής συνύπαρξης. Γι` αυτό όμως δεν θα ήταν αρκετή η πραότητα των χαρακτήρων τους, ή η ευγένεια της συζυγικής ζωής τους. Ούτε ακόμα η ήρεμη φροντίδα τους για τις κόρες τους. Αυτό που συμβάλλει στη δημιουργία αυτής της εικόνας, αλλά και δεν παύει να εκπλήσσει, είναι το γεγονός ότι έχουν μια κοινή πορεία σαν φωτογράφοι. Είναι πράγματι σπάνιο κάτω από την ίδια στέγη να συνυπάρχουν δύο δημιουργοί και μάλιστα με αγαστή συνεργασία και συναδελφικότητα, πόσο μάλλον όταν η συγγένεια θα μπορούσε να παρεισφρήσει και να διαταράξει αυτή τη σχέση. Οι οικογενειακές σχέσεις άλλωστε είναι συχνά από μόνες τους αιτίες ή αφορμές συγκρούσεων, ώστε να περισσεύει ο συνήθης καλλιτεχνικός ανταγωνισμός. Ο Βαγγέλης και η Ελευθερία όμως γνωρίστηκαν μέσα από τη φωτογραφία, όταν βρέθηκαν να παρακολουθούν μαζί τα φωτογραφικά σεμινάρια του `Κύκλου` και από τότε η φωτογραφία έγινε μέρος του συνδετικού ιστού της σχέσης τους. Και μάλιστα συνέχισαν να είναι ο ένας αυστηρός κριτής αλλά και εμψυχωτής της φωτογραφικής δουλειάς του άλλου. Ταυτόχρονα δάσκαλοι και μαθητές. Έτσι, αν και εργάζονται σε διαφορετικές τομείς ο καθένας, συναντώνται στο πλαίσιο της οικογένειας και της φωτογραφίας. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]