"Το κόκκινο, κατακόκκινος
της φωτιάς ρήτορας
σε πεινασµένο λιάζεται τοπίο.
Σ` ένα της σάλπισµα
χλωρό κλαράκι υψώθηκε µεσίστιο.
Και τρεµουλιάζουν στα περάσµατα
ύστατο χαίρε
πνοές και ψιθυρίσµατα".
(απόσπασμα από το βιβλίο)

Ποίηση για τους εκλεκτούς των Ελληνικών Γραµµάτων και η ένατη συλλογή της Μαριέττας Λοµπιάνκο, που φέρει τον τίτλο "Larqo Sinfonico", και την επιµελήθηκε ο ποιητής, δοκιµιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας Δηµ. Νικορέτζος. Τη διακοσµούν σχέδια του γλύπτη Αντώνη Καραχάλιου.
Από το πρώτο κιόλας ποίηµα, το "Αρχή αντιστοιχίας", δίνει το στίγµα του κεντρικού πιστεύω της η ξεχωριστή λογοτέχνης:
"Έχοντας για πρίσµα τα επιτεύγµατα της επιστήµης,/
η ποίηση διαθλάται σαν φως φέρνει στο προσκήνιο/
και φανερώνει, µε τη δική της γλώσσα, τα µυστικά/
της φύσης, τη δύναµη που έχουν σβούρες υπέρµικρες/
και όπου µ είναι µαγνήτης [...]"
Ύµνος στην ελευθερία και προβληµατισµός στο µεγάλο ερωτηµατικό του Σήµερα, το ποίηµα που τιτλοφορεί τη συλλογή:
"Κόκκινη σηµαία της επανάστασης/ κρούουν
τα τύµπανα µιας νέας ανάστασης./ Πες µου,
τ` είσαι ελευθερία;/ µπασαβιόλα πληττόµενη από
τόξο του Καρόλου (Μαρξ)/ µονό/ δι/ τριή/
τετράχορδος αχόρδιστος ανάσταση κόκκινη; [...]"
Ένα 3σειρό της "τα λέει όλα":
"Δεν έχω σάρκα είµαι πνεύµα./ περιίπταµαι
στων ωρών µου το πένθος/ εναγώνιο σάλπισµα. [...]"