Προνόμιο του ανθρώπου ως πολιτικού όντος είναι, με τη συλλογική του δράση, να δημιουργεί Ιστορία, αλλά και γνώρισμα και ανώτερο χάρισμα να στέκεται κριτικά απέναντι στα δρώμενα και να φιλοσοφεί με την κριτική του ματιά. Και με τους δύο δρόμους ο άνθρωπος-πολίτης διαμορφώνει συνείδηση ιστορική και φιλοσοφική, με την οποία παρεμβαίνει στην πολιτική κρίση και προωθεί την εποικοδομητική συμμετοχή στη συλλογική ζωή. Η μετοχή στη συλλογική ζωή είναι κοινωνία στην «κατ` αλήθειαν» ζωή, όπως αυτή βιώνεται εμπειρικά, κυρίως απο τον πολίτη, μέσα απο τις ιδέες, τις κρίσεις, τις σκέψεις και τα συναισθήματα που γνωρίζει, διαμορφώνει και νιώθει την επαφή, δηλαδή την κοινωνία του με τους άλλους πολίτες. Εφόσον αυτά μετατρέπονται σε τρόπο και στάση ζωής και μας επηρεάζουν στην κατανόηση των πολιτικών γεγονότων και των κοινωνικών εξελίξεων, δηλαδή σε ένα βαθμό επιδρούν στις αξιολογήσεις μας και τις καθιστούν ευρύτερες, τότε όλα αυτά τα στοιχεία συνθέτουν τη φιλοσοφική μας συνείδηση. Αν απο την πολιτική εμβέλεια στη φιλοσοφική σκέψη του Θουκιδίδη, έχουμε κατανοήσει ποια βιώματα οδήγησαν τον Θουκυδίδη να διατυπώσει τη φράση ότι «ο πόλεμος είναι βίαιος διδάσκαλος», τότε με κριτήριο τη σύγκριση κατανοούμε ευκολότερα και σύγχρονα πολιτικά γεγονότα.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]