... Άνοιξε τα μάτια όταν εκεί στην άκρη, στο άνοιγμα του παράθυρου, μόλις σκαρφάλωνε το μισό αναποδογυρισμένο φεγγάρι· της φάνηκε σαν να στάθηκε μια αιώνια στιγμή στη μέση ενός ανύπαρκτου χρόνου. Γύρισε πίσω στον τοίχο· τώρα έβλεπε ξαπλωμένη το φως να προχωρά και να σταματά στο σχέδιο που ο Αλέξανδρος είχε ζωγραφίσει για εκείνη. Θαμπωμένη ακολούθησε τις απαλές τρυφερές γραμμές που το αγαπημένο χέρι είχε χαράξει. Χαμογέλασε σαν να δέχτηκε ένα φωτεινό «φεγγαρικό» δώρο: το χέρι του Αλέξανδρου στο ασημένιο φως του φεγγαριού...
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
