«Πάλι κοπάνα, Σμηνία; Έρωτας! Μεγάλη ιστορία ο έρωτας!» Τι να του ‘λεγα; Εγώ, ένας εξαθλιωμένος, κατακουρασμένος Σμηνίας, σ’ ένα φρέσκο κι όλο δροσιά Σμηνίτη, που ποτέ δεν έλειψε λεπτό; Δεν είχα κουράγιο να απαντήσω στο αθώο ψιλό γαζί του. Μόνο του ‘λεγα: «Σε διατάζω να μην πεις τίποτα σε κανένα, εντάξει, Μίχαλε;» «Ναι, Σμηνία μου, αφού είναι διαταγή βλάκας είμαι να πω;» Ε, ρε Μίχαλε, και τι σας μάθαινα κάποτε στην Τρίπολη! Να μην την κοπανάτε, να ‘στε πειθαρχικοί και καλοί στρατιώτες και τόσα άλλα. «Δάσκαλε που δίδασκες...» Έρωτας ήταν η αιτία! Κι όλα παίζονταν «κορώνα-γράμματα». Μέχρι το τέλος. Μέχρι τη λύτρωση. Τον από μηχανής θεό, εκείνο το ρημάδι τ’ απολυτήριο!

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]