Το «Χημείο του Παρακράτους» ξεκίνησε σαν ένα παιχνίδι επικοινωνίας με τους φίλους μου που είναι μακριά. Σύντομα ήρθαν και άλλοι. Κατέληξε να είναι ένας χώρος συνάντησης όπου μοιράζομαι την αγάπη μου για την ζωή, την απογοήτευσή μου, το παρελθόν, το παρόν, και τα μεγάλα θέλω μου για το μέλλον. Στο Χημείο μου δεν θα βρείτε ογκομετρικούς κυλίνδρους, δοκιμαστικούς σωλήνες ούτε κωνικές φιάλες από όπου βγαίνουν περίεργοι ατμοί. Εκεί πειραματίζομαι μόνο με την ζωή μου. Θα βρείτε γέλια δυνατά, βουρκωμένα μάτια, καπνούς να βγαίνουν από τα αυτιά μου από θυμό και αγανάκτηση. Στο Χημείο δεν βλέπεις την ζωή μου μέσα από την κλειδαρότρυπα γιατί εγώ άνοιξα την πόρτα. (Αλεξάνδρα Σταμάτη)

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]