Η μάνα μας άναψε το καντήλι κι έσβησε τη λάμπα πετρελαίου που κρεμόταν στον τοίχο, πάνω από το τζάκι. Έβαλε αρκετά ξύλα στο πίσω μέρος του τζακιού για να στεγνώσουν μια και ήταν βρεγμένα. `Ύπνο τώρα, μας είπε, να μην ακούσω ούτε κιχ. Ύπνο. Παραμονή Χριστουγέννων αύριο, θα σηκωθούμε νωρίς, θέλω βοήθεια απ` όλους σας. Χριστόψωμο, μπακλαβάδες, ψωμιά, τυρόπιτα, φουστανέλες. Πώς να τα φτιάξω όλα μόνη μου; Θέλω βοήθεια. Άντε, καληνύχτα τώρα κι ήσυχα`. Δε με έπαιρνε ο ύπνος, σκεφτόμουν το Χριστό. Ήταν η μάνα Του τόσο καλή όσο η δικιά μας, ή οι μανάδες των Θεών είναι διαφορετικές; Το καντήλι φώτιζε την εικόνα της Παναγίας. Κάρφωσα το βλέμμα μου πάνω της και ηρέμησα. Η Παναγία μου χαμογελούσε. Έτσι με κοιτάει και η μάνα μου, είπα, έτσι μου χαμογελάει. Όλες οι μάνες το ίδιο είναι, το ίδιο χαμόγελο. Τι κι αν είναι θεϊκό. [...]