Εμείς οι οικογένειες των παραδοσιακών αστών της ετεροπρόσωπης πρωτεύουσας, μεταπολεμικά συσσωρευτήκαμε από την ύπαιθρο στις πολιτείες της χώρας. Δεν ήμασταν όμως έτοιμοι για να ζήσουμε στην αγέλη μιας αστικής κοινωνίας, έτσι όσοι από εμάς και μετά το `50 ζούσαμε στο λόφο του Φρες Ετή, βρεθήκαμε από τη μια νύχτα στην άλλη, μέσα σε ένα έντονα ανταγωνιστικό πανηγύρι. Μετακομίζοντας του κτύπους της καρδιάς μακριά από τη γαλήνη της επαρχιώτικης αγροτικής ζωής στο κέντρο των πειρασμών και των ανταγωνισμών, δέρναμε τις ώρες μας μα τις εικόνες των κάμπων. Γι` αυτό εκάναμε ότι μπορούσαμε για να υποτάξουμε τις φευγαλέες μας επιθυμίες και να τις πνίξουμε στο λίγο νεράκι του Ιλισσού. Στο ντροπαλό αυτό ποταμό της Αθήνας που λένε ότι κάποτε έκατσε να ξαποστάσει ο `άνεμος Βορέας` κι ανταμώνοντας εκεί την όμορφη κόρη του Ερεχθέα Ωρείθυια, την άρπαξε στα πελώρια φτερά του για να τη φυλακίσει στο Σαρπηδόνιο ακρωτήριο της Θράκης.

[Απόσπασμα από κείμενο παρουσίασης εκδότη ή έκδοσης]