«Δεν πρόλαβε να της πει πόσο γέμισε με φως τη σκοτεινή ζωή του, πόσο γλυκιά ήταν η φωνή της, που μπορεί να μην την άκουσε ποτέ, μα την ένιωθε, σαν να ήταν μελωδία βιολιού. Κάπου είχε διαβάσει πως το βιολί βγάζει τους γλυκύτερους ήχους. Δεν προλάβαινε ούτε καν να σκεφτεί. Ένιωθε στο κεφάλι του πρωτόγνωρους ήχους, σαν ήχους από όργανα μιας ορχήστρας, που μερικές φορές γίνονταν δυνατοί, εκκωφαντικοί. Νόμιζε πως άκουγε γλυκούς ήχους φιλιού. Μα όχι το φιλί δεν έχει ήχο. Αυτούς που ακούει είναι ήχοι αθάνατοι. Είναι οι ήχοι απ` το τραγούδι της ευτυχίας που ψέλνουν οι άγγελοι προαναγγέλοντας τον ευαγγελισμό της μυσταγωγίας του έρωτα. Ήταν απαραίτητο να υπάρχει ένας δοκιμαστής. Ένας άνθρωπος αποφασισμένος, ακόμα και για να πεθάνει, που θα δοκίμαζε τα πάντα πριν δοθούν στον Μεγάλο. Αλλά μια τέτοια θέση κανείς δε θα τη δεχόταν με προθυμία. Κι ούτε ήταν δυνατόν με το ζόρι να ορίσουν κάποιον, σε μια αναίμακτη, καθώς την έλεγαν, επανάσταση. Δεν θα μπορούσαν να υποχρεώσουν κάποιον να κάνει σώνει και καλά τον δοκιμαστή».

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]