Ο τρόπος προσέγγισης του θέματος απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή. Ο ερευνητής έχει να ασχοληθεί με ένα θεσμό θρησκευτικό, που διατηρήθηκε λειτουργικά για πολλούς αιώνες, κατακτώντας διαχρονική ικανότητα στο μετασχηματισμό αξιών και αυτοτελή έκφραση, οριοθετημένη μέσα από τρία διαφορετικά κράτη, τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, την Οθωμανική και το Τουρκικό Κράτος. Επί πλέον, όπως είναι γνωστό σε όλους, το Οικουμενικό Πατριαρχείο στη μακραίωνη πορεία του, διέδωσε τον Χριστιανισμό, ανάθρεψε αναρίθμητες γενιές ορθόδοξων χριστιανών, διαμόρφωσε ένα πολιτισμό, το βυζαντινό, καλλιέργησε, την ελληνορθόδοξη σκέψη, διαπότισε τους θεσμούς του βυζαντινού διεθνούς δικαίου, αλλά και του σύγχρονου, διεκδικώντας επάξια μια θέση στην ανατροφή μέρους της ανθρωπότητας και μερίδιο στην πολιτιστική της κληρονομιά. Στόχος λοιπόν του κάθε ερευνητή είναι να εκτιμήσει, στις σημερινές συνθήκες, αν ο θεσμός αυτός μορφοποιείται στο πλαίσιο της διεθνούς κοινότητας ή είναι θεσμός μιας συγκεκριμένης έννομης τάξης, που ρυθμίζει την ύπαρξη και τη λειτουργία του. ( . . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]