Η Μαργαρίτα, αποκομμένη από το περιβάλλον και τα ενδιαφέροντα του άνδρα της, ενός δυναμικού και πετυχημένου τεχνοκράτη, ζει με την εμμονή σε έναν στόχο που δεν λέει να υλοποιηθεί.
Η Θοδώρα πιστεύει στη θετική σκέψη, στα όνειρα, στα σημάδια του πεπρωμένου και την καθοδηγεί με το δικό της τρόπο.
Η μοίρα συνωμοτεί και φέρνει στο δρόμο της Μαργαρίτας τον νεαρό Αλέξη από το Ναύπλιο. Πέφτουν επάνω της αστέρια, χρυσαφένιες πέρλες, ανάβουν βεγγαλικά και τα κρυστάλλινα ποτήρια γεμίζουν με `το μέθυ` του έρωτα που, τώρα πια, είναι... κατακόκκινο!
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
