(. . .) Όλα αυτά με έκαναν να κάνω έναν περίπατο στα παλιά (όχι και τόσο). Στα γεγονότα που σφράγισαν τα παιδικά μου χρόνια. Εμπειρίες διαφορετικές από αυτές των συνομήλικών μου Αθηναίων. Θέλησα έτσι να δώσω και στα παιδιά μας, και τα εγγόνια μας, την ευκαιρία να μάθουν πως μεγαλώσαμε εμείς, με τι μικροπράγματα ήμασταν ευτυχισμένοι. Πόσο χαιρόμαστε για ένα πάνινο τόπι, για μια χούφτα χωμάτινους βόλους, πόσο περιμέναμε να πάμε μια εκδρομή στην κορυφή του Υμηττού, στο Σούνιο, στο Λουτράκι. Να μάθουν ότι οι φακές ήταν κυριακάτικο φαγητό, όχι σνίτσελ με μανιτάρια και προφιτερόλ με παγωτό. Να μάθουν ακόμη πόσο υπερήφανοι ήμασταν όταν υψώναμε τη σημαία σε κάθε επέτειο. Πόσο εκτιμούσαμε ένα χειροποίητο πουλόβερ, ένα ζευγάρι κάλτσες ή ένα ζευγάρι παπούτσια από την Πανδρόσου. (. . .)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]