"Η αυτοσυγκέντρωση και ο συντονισμός όλων των μελών του σώματος ήταν απαραίτητα για να κινείται η βάρκα γρήγορα και σταθερά. Η συνεχής ροή της κίνησης μ` έκανε να αισθάνομαι δυνατή και γεμάτη αυτοπεποίθηση. Κι όταν η αυτοσυγκέντρωση ήταν πλήρης ένιωσα ότι δεν υπήρχε διαφορά ανάμεσα στην εσωτερική σιωπή και την εξωτερική γαλήνη, στη δύναμη της ψυχής και τη μυϊκή ευρωστία. Η ψυχή, το σώμα, η βάρκα και η θάλασσα ήταν "Ένα". Κι αυτή η εμπειρία της ενότητας έφερε ένα κύμα γαλήνης, χαράς και αρμονίας κι ένα βαθύ αίσθημα εσωτερικής ελευθερίας".

Επίκεντρο του βιβλίου και συνδετικός κρίκος ανάμεσα στα κείμενα που περιέχει είναι η θάλασσα. Η συγγραφέας ανακαλεί στη μνήμη και παρουσιάζει με γλαφυρότητα ορισμένα προσωπικά της βιώματα στον Θερμαϊκό Κόλπο και στο Αιγαίο Πέλαγος. Μέσα από την αφήγηση περιπετειών της σε διάφορες ηλικίες δείχνει πώς η επαφή της με τη θάλασσα βοήθησε στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της κοσμοθεωρίας της. Η αφήγηση γίνεται επίσης με φόντο τη σχέση των Θεσσαλονικέων με τη θάλασσα, κυρίως τις δεκαετίες του `5Ο και `60 (μετάβαση με βαποράκια για κολύμπι στα θέρετρα της απέναντι ακτής του Θερμαϊκού, ανάπτυξη του πανεπιστημιακού και σωματειακού ναυταθλητισμού, κ.λπ). Τα κείμενα συμπληρώνονται από φωτογραφίες.