Εις εποχήν μεμακρυσμένην, την οποίαν αι ιστορικαί επιστήμαι αδυνατούν να καθορίσωσιν, η ορεινή χώρα των Δελφών υπήρξεν η έδρα φαινομένων κατ` αρχάς μεν ατομικών, είτα δε ομαδικών, των οποίων η αιτία εθεωρήθη ως έχουσα θείαν την προέλευσιν.
Επακολούθημα των φαινομένων τούτων υπήρξεν η ίδρυσις του διασημοτέρου των αιώνων Χρηστηρίου, του πρώτου του είδους τούτου, όπερ, ότε βραδύτερον ιδρύθησαν αλλαχού νέα Μαντεία, εθεωρήθη ως παρέχον τας αψευδεστέρας των απαντήσεων και απέκτησε φήμην τοιαύτην, ώστε οι επιθυμούντες να συμβουλευθώσιν αυτό συνέρρεον όχι μόνον εκ των Ελληνικών πολιτειών αλλά και εκ των ξένων χωρών.
Το κύρος του δε υπήρξεν τοσούτον μέγα, ώστε διαδραμάτισεν ενεργόν και σοβαρόν πρόσωπον εν τη πολιτική, κοινωνική και ατομική ζωή της αρχαιότητος, προκάλεσαν πάντοτε το ενδιαφέρον των ιστορικών, των κοινωνιολόγων και των ψυχολόγων. Ο παράδοξος τρόπος ιδρύσεώς του, τα ανώμαλα φαινόμενα, άτινα παρουσίασαν εν αυτώ αι Πυθίαι επί πολλούς αιώνας, εφείλκυσαν την προσοχήν των ιατρών. Πλείστοι όθεν συγγραφείς τόσον κατά την αρχαιότητα όσον και κατά τους νεωτέρους χρόνους, πραγματεύονται περί του Μαντείου τούτου, ως και περί των βραδύτερον ιδρυθέντων τοιούτων.
Η φύσις της Μαντικής δυνάμεως απησχόλησε προ παντός τους αρχαίους φιλοσόφους, οίτινες έθεσαν εν δευτερευούση μοίρα τους Μάντεις, θεωρούντες τα υπ` αυτών παρουσιαζόμενα εξαιρετικά φαινόμενα είτε ως φυσικήν συνέπειαν του Μαντικού πνεύματος είτε ως αποτέλεσμα φυσικής τινος αιτίας.
Απ` εναντίας οι Πατέρες της Χριστιανικής εκκλησίας κατά τους πρώτους αιώνας θεωρούντες την Μαντικήν δύναμιν ως ανάλογον προς την εν τη Γραφή απαντωμένην προφητικήν τοιαύτην, δεν ησχολήθησαν περί αυτήν αλλά περί τα χρηστήρια και τους μάντεις αυτών, ους επίστευον υπό κακού πνεύματος εμπνεομένους, κατ` αντίθεσιν προς τους Προφήτας των Ιουδαίων τους εμπνευσθέντας υπό του μόνου Θεού. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]