Για να φτάσει κανείς στην αλήθεια, τρεις είναι οι δρόμοι σκέψης, είπε στον Παρμενίδη η θεά Ημέρα. Ο πρώτος είναι ο δρόμος του ΕΙΝΑΙ. Ο δεύτερος του μη-ΕΙΝΑΙ (του ΜΗΔΕΝΟΣ). Κι ο τρίτος είναι ο δρόμος των κοινών θνητών: του ΦΑΙΝΕΣΘΑΙ. Αυτό το δρόμο πήρε ο Καρούζος, αρχίζοντας την τριανταεξάχρονη ποιητική πορεία του. Οριακό σημείο σ` αυτήν ήταν το ποίημά του `Απόγονος της νύχτας`.
Εκεί τελειώνει η εποχή της φαινομενολογίας του, αν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε όρους φιλοσοφίας, για να χωρίσουμε το έργο του σε δύο περιόδους, σύμφωνα με τις σκέψεις και τις εκτιμήσεις μας. Η φαινομενολογική περίοδος δεν είναι αντικείμενο της κριτικής ανάγνωσής μας. [...]

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]