Το Αντίπαλον Δέος
Εν αντιθέσει με τις γραφικότητες που ήθελαν τον οικολόγο να μαζεύει χόρτα και να τρώει ρίζες τζίσενγκ, ο Κοινωνικός Οικολόγος -νεολογισμός για τις ανάγκες του βιβλίου- της σημερινής εποχής διαθέτει την αίσθηση του `κοινωνείν`, του `μοιράζεσθαι` και του `συνανοίκειν`, συνιστώντας έτσι το αντίπαλον δέος του εγωκεντρικού καταναλωτικού ανθρώπου.
Ο Κοινωνικός Οικολόγος είναι ιδεαλιστής, και μάλιστα αδιαπραγμάτευτος. Ξέρει να αυτοπροσφέρεται και να προσφέρει ανιδιοτελώς, να στοχάζεται και να ορίζει ο ίδιος τον στοχασμό του - όχι ο διαφημιστής του. Πιστεύει ότι `ο ρατσισμός, ο σεξισμός, κι η εκμετάλλευση του τρίτου κόσμου είναι προϊόντα των ίδιων μηχανισμών που προκαλούν την εξαφάνιση των τροπικών δασών`.
Γι αυτόν, οικολογία δεν σημαίνει πάνινες τσάντες, καλάθια και οικολογικά μαρούλια που προωθεί η αγορά για να γίνεται η συμπαθής τάξη των εμπόρων αρεστή.
Γι αυτόν, οικολογία σημαίνει ευρύτερη στάση ζωής.


Καταναλώνω, άρα ΥΠΑΡΧΩ
Η Κατανάλωση είναι το πρώτο και το τελευταίο βήμα του Καταναλωτικού Τύπου ανθρώπου. Κι αυτό, διότι η κατανάλωση είναι ένας κλειστός, αυτοτελής κύκλος: υπάρχεις μόνο μέσα σε αυτή και υπάρχει μόνο χάρη σε σένα. Όλα τα άλλα είναι έξω από εσένα.
Ας είμαστε ειλικρινείς, χωρίς τα Prada, τα Nike και τη BMW του, ο καταναλωτικός τύπος αισθάνεται κενός και κοινωνικά μετέωρος.
Ο Φανατικός Καταναλωτής βρίσκει λόγο ύπαρξης μόνο μέσα στην κατανάλωση. Γι αυτόν, η ζωή είναι ένας κλειστός στίβος αγαθών.
Κι όταν λέμε κατανάλωση, εννοούμε εκείνο το πρότυπο μιας τηλεοπτικά αστραφτερής ζωής, που επιβάλλει `ανάγκες` και νόρμες συμπεριφοράς και που αυτοαποκαλείται `καλή ζωή`.
Για τον Φανατικό Καταναλωτή η ζωή είναι μια διαρκής κωπηλασία: να τα αποκτήσει ΟΛΑ... no mater what!