"...Όταν έπεσε για ύπνο εκείνη τη νύχτα, άπλωσε το λαμπερό σάλι πάνω στο κρεβάτι του, και η λάμψη του χρωμάτισε τα όνειρά του με απίθανες εικόνες... Εκείνο το άλικο νήμα ήταν, λέει, ένα λαβυρινθώδες μονοπάτι που το ακολουθούσε τυφλά, και σε κάθε στροφή κοιτούσε πίσω βλέποντας τον εαυτό του σε μυριάδες είδωλα, πάντα περιπλανώμενα, χαμένα και μόνα στο σχέδιο του μονοπατιού. Κάποιες φορές το μονοπάτι τρεμούλιαζε κάτω από τα πόδια του και, κάθε φορά που νόμιζε ότι έβλεπε το τέρμα του, εκείνο ξεδιπλωνόταν σε νέες δαιδαλώδεις διαδρομές..."
