Η ανθρώπινη συνείδηση, έχοντας υποβληθεί στην επίδραση των αιώνων, πρέπει να θεωρείται σαν έδαφος αδιάκοπης καλλιέργειας προς την αλήθεια και την δικαιοσύνη. Επομένως, η ιστορία, όταν γράφεται με την απαιτούμενη σοβαρότητα, συντελεί στην πραγμάτωση αυτού του σκοπού, εφόσον ``επιστήμη χωριζομένη αρετής, πανουργία φαίνεται`` σύμφωνα με τον Πλάτωνα. Προς σωφρονισμό και παραίνεση όλων μας εκπονήθηκε αυτή η ιστορική μελέτη, αυτό το ιστορικό αφήγημα που αναφέρεται, όπως και παλαιότερα βιβλία, στον βίο του Πάπα Βενέδικτου 9ου. Για τον άνθρωπο που ταλαιπώρησε, δυστυχώς, και τον εαυτό του και την Εκκλησία, θα μπορούσε κανείς να νοιώσει οίκτο και λύπη. Αλλά, η εποχή του είναι παράδειγμα προς αποφυγή. . . Αυτά συμβαίνουν, όταν ο λαός του Θεού παρασύρεται μόνο στην υλοφροσύνη και την αποκτήνωση, είτε από φόβο, είτε από αφέλεια, είτε από αμάθεια και αδιαφορία για σωστή μόρφωση. . .

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]