Ούτε κέρδος ούτε συγγραφική δόξα με παρεκίνησαν εις την δευτέραν ταύτην έκδοσιν, τη προθύμω αρωγή μεγατίμου ανδρός του κ. Γ. Γ. Μαρασλή εκδιδομένην. Αλλά βλέπων το έργον παλαιωθέν ήδη, άτε στηριζόμενον επί της παλαιάς γλωσσολογίας, και εντρεπόμενος αυτό, εκών άκων ηναγκάσθην να το ανακαινίσω και το παρουσιάσω εις τον κόσμον περιβεβλημένον το νέον ένδυμα της γλωσσολογίας, όπερ έδωκεν αυτώ μορφήν όλως διάφορον και νεάζουσαν, ώστε ο γνωρίζων το πρώτον έργον και παραβάλλων αυτό με το παρόν θα ομολογήση ότι η διαφορά είναι μεγίστη, και δι` ημάς η ομολογία αυτή θα ήναι αρκετή και ικανοποιητική των κόπων μας και των εξόδων. Πλεονεκτεί δε και κατά τούτο το παρόν ότι ενώ εκεί ουδείς εγίνετο λόγος περί τονισμού των συνθέτων, ενταύθα όχι μόνον εν τοις καθ` έκαστα έχομεν εγκατεσπαρμένας παντού πολλάς παρατηρήσεις περί τονισμού, αλλ` εν τέλει του όλου έργου και πολυσέλιδον παράρτημα `περί του τονισμού των ελληνικών συνθέτων και ιδίως των ομηρικών εν συγκρίσει προς τα της σανσκριτικής`. Σημειούμεν δε χάριν των αναγνωστών ότι αι παραπομπαί με αριθμούς μόνον είναι παραπομπαί εις σελίδας. (Εν Αθήναις τη 25 Απριλίου 1902, Γ. Ν. ΤΣΕΡΕΠΗΣ)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]