Η διαθεματικότητα στην προσέγγιση της γνώσης δεν αποτελεί αυτοσκοπό ή κανόνα για τη διδακτική. Με στόχο την αυθεντική επικοινωνία του μαθητή με το περιβάλλον, έχει μια δυναμική ευέλικτης προσαρμογής σε ανάγκες τις οποίες προκαλεί η φυσική διαδικασία προσέγγισης της γνώσης, συνδυαζόμενες πάντα με τις ιδιαίτερες ανάγκες και δυνατότητες των μαθητών. (. . .) Θεωρούμε λοιπόν ότι κάθε διαθεματική διδασκαλία θα μπορούσε να διαμορφώσει το δικό της μοναδικό μοντέλο σχεδιασμού, καθώς ανταποκρίνεται σε ένα μοναδικό πλαίσιο αναγκών, στις οποίες προσαρμόζεται ευέλικτα και αυθεντικά. Με άλλα λόγια, η επιλογή του εκπαιδευτικού δεν είναι: «θέλω ή πρέπει να κάνω ένα διαθεματικό πρόγραμμα ή ένα project, αυτό το θέμα είναι καλό», αλλά: «θέλω ή είναι αναγκαίο να ασχοληθώ με αυτό το θέμα, αυτή η μέθοδος θα με βοηθήσει».
[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]
