«Ευτυχώς που δεν έγινα αρχιτέκτων», μας έλεγε, όταν αντιλαμβανόταν τις άχαρες πλευρές του επαγγέλματός μας στην πρακτική εξάσκηση. Η αρχιτεκτονική ήταν πράγματι το επάγγελμα με το οποίο είχε τη μεγαλύτερη συγγένεια. Η εκπληκτική αρχιτεκτονική προσέγγιση, το ισχυρό κριτικό πνεύμα, η διαρκής παρατηρητικότητα, ο βαθύς ανθρωπισμός, το καυστικό πνεύμα του και μια ανεξάντλητη χαρά της ζωής, σημάδευαν τις συναντήσεις και τα κοινά ταξίδια μας. Όταν τελείωνε έναν πίνακα, δεν ήταν ποτέ ικανοποιημένος. Μέσα του ένιωθε ένα κενό. Αμφέβαλλε. «Είμαι καλός ζωγράφος;» ρωτούσε. Εμείς δεν αμφιβάλαμε ποτέ. Στο τελευταίο του ταξίδι στη Βέρνη, του υποσχεθήκαμε να συγκεντρώσουμε όλο του το έργο σε ένα βιβλίο. Συμφώνησε και τα μάτια του λαμπύρισαν από χαρά. Σίγουρα θα ήθελε να δει μια φορά συγκεντρωμένο όλο του το έργο. Η προετοιμασία του βιβλίου άρχισε μετά το θάνατό του το 1995. Για να ολοκληρωθεί, όμως, χρειάστηκε πολύ περισσότερος χρόνος απ΄ όσο είχαμε αρχικά υπολογίσει. Με τη βοήθεια πολλών φίλων του, μπορέσαμε να εντοπίσουμε τα έργα του στην Ελλάδα, την Ελβετία, τη Γαλλία, την Αγγλία και την Ουγγαρία, και έτσι να τεκμηριώσουμε όλο το έργο που σώζεται ως σήμερα.

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]