Η άλλοτε κραταιά βυζαντινή αυτοκρατορία περνάει τις τελευταίες τραγικές μέρες της υπερχιλιόχρονης ιστορίας της. Ο οθωμανικός συρφετός παραμονεύει έξω απ` τα τείχη της Κωνσταντινούπολης. Ο Μανουήλ κι η Ισιδώρα στροβιλίζονται στη δίνη των συνταρακτικών γεγονότων αυτών των ημερών και μαζί με τους υπερασπιστές κι όλο τον πληθυσμό της Πόλης οδηγούνται σ` ένα φωτεινό ολοκαύτωμα. Με την άλωσή της στις 29 Μάη του 1453 οι σάλπιγγες σημαίνουν σιωπητήριο. Η χριστιανοσύνη γονατίζει. Ένας πολιτισμός σβήνει. Κι η ιστορία του κόσμου αλλάζει...
Ο συγγραφέας εδώ δανείζεται την ομολογία ενός προσώπου που έπλασε στη φαντασία του, ενός απλού μαχητή, του εκατόνταρχου Μανουήλ στην ακολουθία του Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου για να εξιστορήσει με ιστορική συνείδηση και μυθιστορηματική προέκταση τα συνταρακτικά γεγονότα της ζοφερής εκείνης εποποιίας και ν` αγγίξει την ψυχή ενός λαού που του έλαχε η τραγική μοίρα να οδηγηθεί στο ολοκαύτωμα σαν εξιλαστήριο θύμα για τις αμαρτίες χίλιων και παραπάνω χρόνων της βυζαντινής αυτοκρατορίας και να ψάλλει με οδύνη τον επιτάφιο θρήνο της. Γιατί, η ιστορία δεν είναι μονάχα οι πρωταγωνιστές. Πίσω απ` τους αριθμούς και βιτρίνα. Έχει βάθος και ουσία. Οι αριθμοί δε λένε και πολλά πράγματα. Κι ούτε τη φτιάχνουν μονάχα οι πρωταγωνιστές. Πίσω απ` τους αριθμούς κι απ` τις φωτεινές ή θλιβερές εικόνες των πρωταγωνιστών υπάρχουν οι απλοί μαχητές, υπάρχει ένας ολόκληρος λαός που ζει και κινείται, πονάει ή χαίρεται, μάχεται, νικάει ή νικιέται, θριαμβολογεί ή συντρίβεται και που, συνήθως, δεν καταχωρείται στο ιστορικό λεξικό. Κι αυτός είναι, κυρίως, που δίνει χρώμα στην ουσία της ιστορίας.