«Τύποι και τυπάκια, άνθρωποι και ανθρωπάκια. Ναι! Έτσι είναι, έτσι τα λέμε τούτα τα έμβια και «λογικά» όντα που απαρτίζουν το σύνολον της κοινωνίας κάθε τόπου, μέρους, πόλεως και χωριού. Είναι βλέπετε κανόνας (το `παν οι άνθρωποι. . .) και σαν κανόνας δεν μπορεί να μην έχει και τις εξαιρέσεις του. (. . .) Κατά βορειοδυτικά μεριά υπάρχει μια πόλη που προήγαγε τούτα τα «τυπάκια» και «ανθρωπάκια» στον υπερθετικόν βαθμόν (τυπάρες κ.λπ.) και δεν είν` άλλη από την νυφούλα του Αμβρακικού. . . Πρέβεζα. (. . .) Αυτούς της κάθε γενιάς τους τύπους ήθελα από μικρός «να τους βάνω σ` ένα χαρτί» έτσι απλά για να θυμηθούν οι παλιοί και να μάθουν οι νέοι. Κρίν`τε τους και κρίν`τε με, με επιείκεια. . .

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]