Παίρνοντας αφορμή από το Συμπόσιο που οργάνωσε πρόσφατα η Παναγία Σουμελά για το Ποντιακό Θέατρο και από τα όσα ακούστηκαν από τους εισηγητές σ` αυτό, θα ήθελα να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις με βάση τα Ιστορικά δεδομένα τα σχετικά με τον Ελληνισμό του Πόντου.
Ανατρέχοντας στις πηγές της Ιστορίας βεβαιωνόμαστε πως μετά την κάθοδο των Δωριέων (12ος αιώνας π.Χ.) πολλοί Έλληνες από την Πελοπόννησο, τη Στερεά και τα Νησιά (παλιοί Αχαιοί), για να μη γίνουν δούλοι των Δωριέων, εγκατέλειψαν τα μέρη τους και έφυγαν άλλοι προς τα Δυτικά, όπου δημιούργησαν τη Μεγάλη Ελλάδα, και άλλοι προς Ανατολάς, όπου δημιούργησαν τις αποικίες των παραλίων της Μ. Ασίας. Αυτός είναι ο πρώτος αποικισμός.
Οι αποικίες που δημιουργήθηκαν στα παράλια της Μ. Ασίας είχαν αλματώδη ανάπτυξη. Η εργατικότητα των κατοίκων, η ευφορία της γης και το πολυμήχανο των Ελλήνων εθριάμβευσε μέσα σε δύο - τρεις αιώνες. Επιβλήθηκαν στην περιοχή και προέβαλαν τις ανθηρές αποικίες της Μιλήτου, της Σμύρνης, της Εφέσου κ.λ.π. Όταν κατά τον 8ο αιώνα ο πληθυσμός των αποικιών αυτών αυξήθηκε υπερβολικά, μέρος των κατοίκων αυτών έφυγε προς τα ΒΑ και δημιούργησε νέες αποικίες, όπως είναι η Αμισός, τα Κοτύορα, η Τραπεζούντα, η Σινώπη κ.λ.π. Αυτός είναι ο δεύτερος αποικισμός.
Το όνομα Πόντος από τότε δόθηκε στο ΒΑ τμήμα της Μ. Ασίας, που είναι πάνω στον Εύξεινο. Τον Πόντο σαν όνομα χώρας, τον αγνοούν ο Όμηρος, αν και αναφέρει λαούς που κατοικούσαν σ` αυτόν, και άλλοι αρχαίοι ποιητές και συγγραφείς, όπως ο Ησίοδος και ο Ηρόδοτος. [...]
