Το δοκίμιο αυτό θίγει το ζήτημα της πολιτισμικής επικοινωνίας συμβάλλοντας στη συζήτηση για τη σχέση εθνικής πολιτιστικής ταυτότητας και παγκοσμιοποίησης, η οποία έχει γίνει ένα ιδιαίτερα σημαντικό τμήμα του σύγχρονου πολιτικού λόγου και προβληματισμού. Οι απόψεις και οι θέσεις που παρουσιάζονται προκύπτουν από την πενηντάχρονη επαγγελματική εμπειρία του γράφοντος στο χώρο της επικοινωνίας και του πολιτισμού, αλλά αποτελούν επίσης και προϊόν έρευνας και συγκέντρωσης υλικού από τη σχετική βιβλιογραφία. Το τέλος του 20ού αιώνα ανέδειξε σημαντικά ζητήματα επικοινωνίας που αναφέρονται σε όλους σχεδόν τους τομείς της δημόσιας και ιδιωτικής ζωής. Ζητήματα σχετικά με τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ζητήματα πολιτικής και πολιτιστικής επικοινωνίας, διαχείρισης του πολιτιστικού περιβάλλοντος και νομοθετικές αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ενίσχυση της πολιτικής του πολιτισμού. Ο πολιτισμός είναι αναμφίβολα η μεγαλύτερη αξιοποιήσιμη περιουσία του ελληνικού λαού και το ισχυρότερο όπλο του στην αρένα του διεθνούς ανταγωνισμού. Πώς όμως αξιοποιούμε και προβάλλουμε το τεράστιο πολιτισμικό μας απόθεμα καθώς και τη σύγχρονη πολιτισμική δημιουργία; Σε ποιο βαθμό οι άνθρωποι του πνεύματος και της τέχνης μπορούν να δημιουργήσουν και να προωθήσουν τον πολιτισμό μας όταν απουσιάζουν από την πλευρά του Κράτους θεσμοί και συντονισμένες προσπάθειες; Επιπλέον, πόση σημασία δίνουμε ως πολίτες σε θέματα πολιτισμού και πόσο αποτελεσματική είναι η επικοινωνία των θεμάτων αυτών;

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]