Αρκετοί οι ποιητές που εμφανίστηκαν μετά το 1974 και ήδη έχει προταθεί η καταχώρησή τους ως «γενιάς του ιδιωτικού οράματος» ή, κατά μια άλλη ονοματολογία, ως «γενιάς του `80». Ανεξάρτητα από το αν κανείς συμφωνεί ή διαφωνεί με τις ομαδοποιήσεις και τις κατατάξεις, είναι δύσκολο να αγνοήσει τη σχετική συζήτηση. Ακόμα και όσοι την αντιμετωπίζουν επιφυλακτικά ή και κατηγορηματικά απορρίπτουν την καταχώρηση των νεότερων ποιητών μας ως «γενιάς», διά μακρών συζήτησαν επ` αυτού και με ένταση μεγάλη, γι` αυτό και δικαιούμαστε να πιστεύουμε πως δεν πρόκειται για τη γνωστή τακτοποιητική σπουδή των φιλολόγων ή για διαφωνίες σχολαστικών, αλλά ότι εδώ υπάρχει θέμα, ανοικτό και σημαντικό. Θέμα τρόπων και μεθόδων προσέγγισης της νεότερης ποίησής μας, προβλήματα της ανάγνωσης και της πρόσληψής της, σκέψεις που γεννά η ήδη αποτυπωμένη φυσιογνωμία της, το έργο των δημιουργών της. Επιπλέον, δεν μπορούμε να συνεχίσουμε να προσπερνάμε, ως μόλις εμφανισθείσα, μια ποίηση η οποία ήδη έχει διανύσει εικοσιπενταετία, οι δε δημιουργοί της πλησιάζουν ή και βαδίζουν την πέμπτη δεκαετία της ζωής τους. Υπάρχει λοιπόν κάτι κοινό ανάμεσα σ` αυτούς τους ποιητές; Κάτι συγκεκριμένο ίσως και απτό, που τους καθορίζει και τους συνέχει; Για τις προηγούμενες ποιητικές «γενιές»(η λέξη γενιά πάντα μέσα στα βολικά εισαγωγικά), και όταν ικανοποιούνταν ανάγκες πέρα απ` τις συνήθεις γραμματολογικές, αυτό το προσδιοριστικό στοιχείο προέβαλλε ενοποιητικό, ταυτοτικό, κάποτε και διεκδικητικό, βρήκε μάλιστα τον τρόπο να εκφραστεί ακόμα και μονολεκτικά. Για παράδειγμα: Δημοτικισμός, Μοντέρνο, Πόλεμος. Δεν υπάρχει όμως, και μάλλον ούτε διαφαίνεται, κάτι ανάλογο για τους εν λόγω ποιητές. Η μόνη λέξη την οποία μπορώ να επιστρατεύσω, έστω και αν εκ των προτέρων γνωρίζω πως δεν αντέχει σε μια τέτοια θέση, είναι η λέξη Μεταπολίτευση. Όχι, δεν εισάγω τον όρο «γενιά της Μεταπολίτευσης», γιατί αδυνατεί να περιλάβει, να προβάλει ή να περιγράψει τα όσα επακολούθησαν και προέκυψαν. Βεβαίως η Μεταπολίτευση αποτελεί αφετηρία, σταθερό και αναντικατάστατο σημείο αναφοράς, για έναν και σημαντικό λόγο: είναι η εφηβεία μας, τα πρώτα βήματα της νεότητάς μας. Όχι μόνο για τους ποιητές, μα για πολλούς ακόμα. Σε κάθε περίπτωση, είμαστε παιδιά της. (...) (Κώστας Βούλγαρης)

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]