Πίστευα πάντα πως η ζωή δίνει σε καθέναν μας πολύ λίγες ευκαιρίες για να εκμεταλλευτούμε γνώσεις κι εμπειρίες και να τις δοκιμάσουμε στην πράξη. Θα πρόσθετα ότι ουσιαστικά ζούμε γι` αυτές τις λίγες ευκαιρίες. Για το λόγο αυτό δεν έχουμε το δικαίωμα να τις αγνοήσουμε, να τις υποτιμήσουμε και τελικά να τις χάσουμε. Προσωπικά θεωρώ πως η θητεία μου ως Γενικού Γραμματέα ήταν μια τέτοια ευκαιρία. Δεν μετάνιωσα ποτέ, άλλωστε, για τη θετική απάντηση που έδωσα εκείνο το πρωινό του Ιουλίου του 1989. Πολλές φορές σκέπτομαι και προβληματίζομαι αν πολλά απ` όσα έκανα μπορούσα να τα είχα κάνει καλύτερα. Θέτω το ερώτημα και αποφεύγω την απάντηση. Η λύση κάποιων προβλημάτων, όπως και οι απαντήσεις σε ερωτήματα που θέτουμε στον εαυτό μας, συχνά δεν μας χαρίζουν ικανοποίηση και οπωσδήποτε δεν μας λυτρώνουν. Ίσως και να καταλήγουν στην εξαφάνιση μέρους της γοητείας τους. Μετανιώματα, τύψεις, πίκρες είναι καλύτερα να τα βλέπουμε από πίσω. Ως περασμένα. Γιατί εύκολα μετατρέπονται σε άγκυρες ακινησίας. Ο Παύλος Χατζηθωμάς καταγράφει με σαρκασμό και νοσταλγία τις πολιτικές και «παρα-πολιτικές» αναμνήσεις του, υπενθυμίζοντάς μας ότι το εφικτό της πολιτικής αρετής παραμένει -απ` τα χρόνια του Πλάτωνα μέχρι σήμερα- ζήτημα ήθους, γνώσης και συνέπειας.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]