Αγάπες, όνειρα, έρωτες, κρυφοί καημοί, ανεκπλήρωτοι πόθοι, αγαπημένα πρόσωπα, ξυπόλητα νιάτα, φλύαρες γειτονιές και ξεθωριασμένα χαμόγελα, μας κοιτάνε από τις κορνίζες, μαρτυρίες για όσα άλλαξαν, για όσα πέρασαν κι αποξεχάστηκαν και όσα ρήμαξε ο χρόνος.
Φωτογραφίες σε άσπρο και μαύρο φόντο.
Η Αργυρούλα τη μέρα του γάμου της μεσ` στ` άσπρα, τα μοναδικά στη μαύρη ζωή της...
Το βελουδένιο πρόσωπο της Κρινιώς με δύο λαχταριστά λακάκια στα μάγουλα, λίγο πριν τ` αφανίσει το βιτριόλι...
Η Πολυξένη στα δεκάξι της με δύο πλεξούδες ν` αγγίζουν το χώμα. Μετά μεγάλωσε ξαφνικά και έγινε σαράντα, πενήντα, εκατό, ποιος ξέρει...
Οι αγάπες μας! Όσα ζήσαμε, όσα ονειρευτήκαμε, όσα αγγίξαμε και δεν μπορέσαμε να κρατήσουμε, όσα βιαστήκαμε ν` απαρνηθούμε μες στην προσμονή του καλύτερου. Όλα όσα ξεπουλήσαμε, όσα αφανίσαμε στο πλαστικό και το τσιμέντο.
Οι αγάπες μας! Όλες στις κορνίζες σε απόσταση ασφαλείας ν` απαλύνουν τον πόνο ν` αυγαταίνουν τη νοσταλγία!