Καλοκαίρι του 2009 -τώρα που γράφουμε αυτόν τον πρόλογο-, μέσα στο κλίμα της αβεβαιότητας που έχουν προκαλέσει οι κυβερνητικές εξαγγελίες για την σχεδιαζόμενη κατάργηση του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, ποτέ δεν ήταν περισσότερο αισθητή η απουσία της Ιωάννας Λαμπίρη-Δημάκη, μετά το θάνατό της, στις 25 Απριλίου 2004, όσο τώρα. Γιατί η Ιωάννα Λαμπίρη-Δημάκη, με όλες της τις δυνάμεις, το έργο της και την επιστημονική της δραστηριότητα υπηρέτησε με αφοσίωση την αναγκαιότητα επιστημονικής διερεύνησης της ελληνικής κοινωνίας, μέσω της ανάπτυξης της Κοινωνιολογίας και της κοινωνικής έρευνας στη χώρα μας. Υπήρξε, ως εκ τούτου, υπέρμαχος της ύπαρξης και ανάπτυξης του Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών, ως μοναδικού δημόσιου ερευνητικού θεσμού που προάγει την κοινωνική έρευνα και παράγει γνώση για την ελληνική κοινωνία· και για το λόγο αυτό στάθηκε πάντα στο πλευρό του Κέντρου πλαισιώνοντας και υποστηρίζοντας τις επιστημονικές του δραστηριότητες (βλ. αναλυτικότερα τα της συμβολής της στο κείμενο της Αφροδίτης Τεπέρογλου που δημοσιεύεται στο παρόντα τόμο), αλλά και προσφέροντας την αμέριστη συμπαράσταση και στήριξή της για την διάσωση του Κέντρου σε προηγούμενες εποχές, όταν τότε -όπως και τώρα- επαπειλείτο η κατάργησή του. [...]
[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]
