[...] Το βιβλίο αυτό δεν είναι αυτοβιογραφία. Είναι ένα αφηγηματικό κείμενο λαϊκής εργατικής λογοτεχνίας, βασισμένο σε αυτοβιογραφικά στοιχεία. Η αξία που έχει, ως τεκμήριο του κόσμου των ρεμπέτηδων και του τραγουδιού τους, βρίσκεται κυρίως σε ό,τι έμμεσα συνάγεται γι` αυτά από το περιεχόμενο και τον τρόπο της διήγησης. Προσπάθεια τεκμηρίωσης των λεγομένων δεν έγινε ούτε από μένα, ούτε και τη ζήτησα ποτέ από τον Γιώργη. Η δουλειά αυτή ανήκει σε άλλους. Σε μένα ανήκει η χαρά του γραμματικού. Και οι ευθύνες του. Όσα έχω να πω ακόμα εγώ, τα έβαλα στο τέλος του βιβλίου. Τώρα είναι η ώρα του Γιώργη Μουφλουζέλη να μας πει τις ιστορίες του. Έχουμε αργήσει κιόλας. [...] (Φώτης Μεσθεναίος)