Τα πάντα τέλειωσαν. Εντελώς. Όλοι τους. Και ο Καρλ και οι γονείς μου και ολόκληρη η οικογένειά μου πέθαναν μέσα στη δίνη αυτού που τώρα ονομάζουμε `Το Ολοκαύτωμα`. Χαριτωμένο όνομα για να ονομάσει κανείς μια γενική σφαγή. Εγώ επέζησα, γλίτωσα. Σήμερα, καθώς κάθομαι σ` αυτό το μικρό σπιτάκι, που οι τοίχοι του είναι από τούβλα στάχτης και βλέπει κάτω προς τη Γαλιλαία -διακρίνονται καθαρά τα βαθυγάλαζα νερά της, κάτω μακριά ανάμεσα στα χωράφια και τις ροδακινιές- τελειώνω πια το γράψιμο της ιστορίας της οικογένειας Βάις. Κατά κάποιον τρόπο είναι ταυτοχρόνως και η ιστορία εκατομμυρίων άλλων Εβραίων που ζούσαν στην Ευρώπη, ιστορία των 6 εκατομμυρίων νεκρών, της μιας φούχτας ανθρώπων που κατάφεραν να επιζήσουν και αυτών που αντιστάθηκαν και πολέμησαν...
`Συχωρέστε`, είπε κάποτε ο Μπεν Γκουριόν, αλλά ποτέ μην `Ξεχάσετε`. Δεν έφτασα ακόμα στο σημείο που θα μπορέσω να συχωρέσω. Ίσως ποτέ δε θα φτάσω.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]