Οι περιπέτειες του Ντορή` είναι ένα πρωτόλειο ποίημα της κας Μάρθας Τσάφου-Γεωργοπούλου. Πρόκειται για ένα αυτοβιογραφικό έργο, στο οποίο, όμως, οι υπαινικτικές εκφράσεις οδηγούν τη σκέψη του αναγνώστη σε ευρύτερους κοινωνικούς, ηθικούς και θρησκευτικούς προβληματισμούς. Ο βασικός καμβάς επάνω στον οποίο πλέκονται οι ιστορίες του (πραγματικές ή φανταστικές) είναι το φυσικό περιβάλλον της επαρχίας (`κάποτε σε ένα χωριό της επαρχίας`, λέει η ίδια στις παραγράφους: στρ. 1-5), η ζωή των απλών ανθρώπων του χωριού και η λαϊκή μας Παράδοση με άφθονη χρήση εικόνων, καθώς και η προβολή των ασήμαντων καθημερινών πραγμάτων. Μια παράδοση, που για την ποιήτρια εδώ σημαίνει καθαρό βίωμα. Και το καθαρό βίωμα ανάγεται σε ιστορία και πως αυτή με τη σειρά της σε μυθολογία. Το αλληγορικό αυτό ποίημα με έντονη συγκινησιακή φόρτιση -ως είδος λογοτεχνικό- είναι αρκετά κοντά στα πεζοτράγουδα. Στην αρμονία της φόρμας αυτής ισορροπούνται και σφιχτοδένονται πότε μια συμβολική εικόνα, πότε μια λυρική ιδέα, πότε μια νοσταλγική ανάμνηση. Ο λόγος της είναι λαγαρός, διακοσμημένος με ζωηρές και τρυφερές εικόνες, και η ομοιοκαταληξία των στίχων δίνει μια γοργότητα στην εξέλιξη των γεγονότων και στην εναλλαγή των εικόνων και των ιδεών. Στο ποίημα αυτό, που παντρεύει με άκρα δεξιοτεχνία τρεις τέχνες τόσο διαφορετικές μεταξύ τους -λόγο, εικόνα, ήχο- το αυτοβιογραφικό στοιχείο, παρότι έντονο παντού, αυτοκαταργείται για να δώσει τη θέση του στο πανελλαδικό και το οικουμενικό. (...)

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]