Πάντοτε το ζήτημα της επαφής, της επικοινωνίας και της αλληλέγγυας σχέσης των ανθρώπων, στάθηκε, στέκεται και θα στέκεται ένα από τα πιο επιτακτικά αιτήματα όλων των λαών, από τις μικρότερες κοινωνικές ομάδες μέχρι τις ευρύτατες διακρατικές και διεθνικές σχέσεις. Και παλεύουν οι λαοί, ασταμάτητα, να πετύχουν αυτή τη δημιουργική προσέγγιση και ``μισγάγκεια``, μέσα σε πνεύμα οικουμενικής συναδέλφωσης και ειρήνευσης, με μπροστάρηδες τους στοχαστές τους (επιστήμονες, λογοτέχνες, καλλιτέχνες) και τις πολιτικές ηγεσίες τους. (. . .) Και άλλοτε πασχίζουν με ό,τι άλλο μπορούν, αλλ` όλο και διαψεύδονται οι άνθρωποι και απογοητεύονται σ` αυτές τους τις προσπάθειες, μήπως και πετύχουν τη συναδέλφωσή τους και την πραγματική γνωριμία τους. (. . .) Όμως, την ελπίδα για την πολυπόθητη αλλαγή, την έχει στηρίξει ο κόσμος, πιο βάσιμα και πιο μόνιμα, στον ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ, στο ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΙΔΕΩΔΕΣ, που ξεκίνησε, από τα βάθη των αιώνων, από τη φλόγα της αρχαίας Ολυμπίας. (. . .) Μέσα από τέτοιους στοχασμούς και ευγενή ορμήματα ξεκινάμε λοιπόν και `μεις, με το πόνημά μας αυτό, να κάνουμε τη σεμνή κατάθεσή μας στο ``πρώτο καλό και κάλλιο`` του διεθνούς πολιτισμού, με τη ματιά, το νου και την ψυχή μας στην Ολυμπιάδα του 2004, που το ωραίο παγκόσμιο αθλητικό πανηγύρι (εμείς να το λέμε καλύτερα τελετουργικό δρώμενο και ανώτερη λειτουργία) στην πατρίδα μας θα στηθεί, στον τόπο που το γέννησε (. . .).

[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]