[...] Όσοι απολαμβάνουν την εμπειρία των συγκινήσεων, τις οποίες μπορούν να απορροφήσουν και να μεταδώσουν τα ιστορικά κτίρια, βλέπουν τους φάρους σαν ιστορίες που διηγούνται πραγματικές ζωές, ναυάγια, ηρωικές πράξεις, φρικτές ιστορίες με φαντάσματα, τον άνεμο που φυσάει πάνω στις στριφογυριστές σκάλες, τον θόρυβο από τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και τη βροχή που χτυπάει στα παράθυρα. Επίσης αποτελούν εξαιρετική πηγή έμπνευσης για τους συγγραφείς, από το έργο του Ιουλίου Βερν `Ο φάρος στην άκρη του κόσμου` μέχρι εκείνο της Βιρτζίνια Γουλφ `Προς τον φάρο` και του Σέρτζιο Μπαμπαρέν `Ο φύλακας του φάρου`.
Ποια μοίρα περιμένει τους φάρους; Μήπως ανήκουν σε μια εποχή χωρίς παρόν ή μέλλον, στην οποία θα αποτελούν απλώς βουβά αναμνηστικά; Μερικοί θα πωληθούν σε ιδιώτες, οι οποίοι θα τους μετατρέψουν σε οικίες, ξενοδοχεία ή διαμερίσματα. Άλλοι θα διατηρηθούν, ώστε οι ιστορικές και ανθρώπινες αξίες που ταυτίζονται με τους φάρους ίσως αποδοθούν στις μεταγενέστερες γενεές. Επίσης, άλλοι θα διατηρηθούν ενεργοί, τουλάχιστον μέχρις ότου η ακτοπλοΐα -σκάφη αναψυχής και αλιευτικά- είναι ικανή να στηρίζεται εξ ολοκλήρου σε αξιόπιστα τεχνολογικά βοηθήματα και συσκευές. Αλλά ακόμη και όταν όλα τα πλοία στον κόσμο εφοδιαστούν με ηλεκτρονικούς υπολογιστές και δορυφορικά βοηθήματα, πόσοι θα είναι εκείνοι οι οποίοι θα θελήσουν να παραιτηθούν από την καθησυχαστική όψη αυτού του καλοσυνάτου γίγαντα, ο οποίος τους παρακολουθεί και τους προστατεύει από την ακτή;

[Απόσπασμα από το κείμενο της εισαγωγής της έκδοσης]