Οι περισσότεροι άνθρωποι στη ζωή τους περιορίζονται σε μια τακτική γνωστή στον χρηματοπιστωτικό κόσμο ως «διασπορά του ρίσκου», δηλαδή σε συχνές αλλά μικρής έντασης «αναγνωριστικές» συγκρούσεις με το κατεστημένο για ήσσονος σημασίας ζητήματα, αποφεύγοντας την πλήρη ρήξη για τα σημαντικά του βίου πράγματα, ώστε να μη βιώσουν την αδυσώπητη κριτική και εντέλει την απόρριψη και την περιθωριοποίηση, το «ανεπαισθήτως μ` έκλεισαν από τον κόσμον έξω» του Καβάφη. Αυτό το ρίσκο μιας ενδεχόμενης κοινωνικής συντριβής μέσα από μια μετωπική σύγκρουση με την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων -το αξιακό σύστημα της ευρύτερης κοινότητας- λίγοι άνθρωποι έχουν το θάρρος να το αναλάβουν. Είναι οι εξοδίτες, για τους οποίους έγραψε ο ποιητής Θ. Παπαθανασόπουλος: Σαν ήρθε ο καιρός ο διορισμένος / όλα για την έξοδο ήταν έτοιμα: / Ο πολιορκητής, ο πολιορκημένος, τα προσχήματα / (. . .) Όσοι σώθηκαν ήταν σωσμένοι από τα πριν / μες στην ψυχή τους / Οι χαμένοι είχαν χαθεί πριν γεννηθούν.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]