(. . .) Πρόκειται για μια πραγματικά αξιόλογη προσπάθεια της συγγραφέως να σκιαγραφήσει με ευαισθησία και τέχνη στο λόγο, τη γυναικεία μορφή της Σάντας, ως πυρήνα της οικογένειας και της κοινωνίας, αλλά και ως στερεή ενοποιητική βάση της πυκνής αυτής ελληνόφωνης κοινότητας που διατήρησε με πείσμα την εθνική της ταυτότητα. Μέσα από την αφήγηση λεπτομερειών της καθημερινής ζωής της Σάντας προκύπτει η στάση ζωής της Σανταίας γιαγιάς, μητέρας, και κόρης, υποχρεωμένων να συγκαλύπτουν τον έμφυτο δυναμισμός τους κάτω από τη παραδοσιακή «γυναικεία σιωπή» (. . .)
[Απόσπασμα από το κείμενο του προλόγου]
